Vandaag trof ik mijzelf naast mijn bed. Toen ik mij omdraaide zag ik dat ik de helft vergeten was! Mijn lichaam lag nog vredig te slapen en mijn geest liep al vooruit op de zaken.

Na een poging in mijn lichaam terug te keren besefte ik dat ik een opdracht voor mij had liggen.

Er opende zich een venster in de ruimte… ik stapte hierdoor naar buiten en belandde rechtstreeks in een chaos! Mensen om mij heen renden voorbij. Cliënten met vragen stonden te wachten. Ik wist niet zo goed waar ik was aangeland en toen voelde ik hoe de energie van mijn gids mij aanspoorde om te lopen.

Ik keek om mij heen en had het idee dat ik in een soort drukke stad was aangeland. Tokio was er niets bij.
Ik voelde mij niet zo prettig in deze omgeving echter besefte dat ik hier was gebracht met een reden. Het leek geen ‘werkelijke’ omgeving waar ik was aangeland. Er werd mij niet gevraagd ‘iets’ te doen. Er werd mij slechts gevraagd te observeren.

Zoals vaak bij deze uittredingen gaat de les voor mij hierin dan niet zozeer over de wereld maar meer over mij persoonlijk. En dat is vaak een kwetsbare aangelegenheid.

Ik voelde dat mijn gids mij iets probeerde te zeggen met deze beelden.
Het was als het ware een stroom van informatie. Ik werd weer aangespoord verder te gaan. Naast lieve vriendelijke mensen en mensen met vragen kwamen er nare wezens die zwarte dingen naar mij gooiden. Eerst voelde ik mij verdrietig, waarom deden de wezens zo lelijk? Automatisch reikte ik vervolgens direct naar binnen, naar de lichtkracht die zich daar bevond. Het licht om mij heen werd direct sterker en de zwarte dingen konden mij niet raken.

Doordat ik mijn energie had uitgebreid schrokken de nare wezens wat terug. Toch bleef ik ineens als aan de grond genageld staan. Ik keek in hun ogen en voelde plotseling mededogen.

In mijn hoofd hoorde ik:  ‘de acties van mensen weerspiegelen hun innerlijk. Zij die kwaad berokkenen weten niet beter. Zij zijn als het ware ‘onbewust’’. Mijn gids liet mij ervaren dat het belangrijk was mijn eigen weg te gaan. Vanuit licht en liefde. Direct voelde ik een soort vervulling.
Ik voelde mij alsof ik een zwaarte los kon laten. Direct inzicht kreeg in een grote levensles.

Ik kon weer voort lopen. En vroeg innerlijk om hulp voor deze wezens. Wetende dat zij ook zouden groeien en lichter zouden worden als de tijd daar was.
Al lopende bereikte ik een prachtige sfeer vol met goudgeel licht. Ik voelde mij opgetild worden, hoger en hoger…
Ik sloot mijn ogen…

Toen ik mijn ogen weer opende werd ik wakker in mijn lichaam. Ik kwam langzaam overeind in een poging het gevoel en de innerlijke rust van deze uittreding vast te houden.

Zoals altijd wanneer je zaken probeert vast te houden, glipt het uit je handen. En dat gebeurde direct op het moment dat mijn drie kinderen met trommels en tamboerijnen een ‘mama-wordt-wakker-liedje’ begonnen te spelen. Ja inderdaad, vroeg. Het was half zeven ’s morgens!

De dag verliep lichtelijk chaotisch. Ik had een volle agenda, met naast cliënten ook nog afspraken buiten de deur. Toen ik ’s avonds laat mijn emails nakeek, zag ik in een email, dat er een nieuw bericht over mij was verschenen. Ik aarzelde en voelde een zwaarte. Ik herkende deze energie en ik voelde de ervaring van de uittreding weer naar voren komen.
Even liet ik het rusten in mijn gevoel. Ik verwijderde vervolgens het berichtje ongelezen. Het was beter mijn eigen weg te gaan dan te lezen wat mensen in negatieve zin over mij schreven.

Ik zocht dieper in mijzelf en kwam de innerlijke rust weer tegen. Zo vertrouwd. En met een zucht sloot ik mijn computer af…