Om het geheel wat spiritueler te maken wil ik u vandaag iets vertellen over de mens en de machine. Waarbij de auto en de mens een bijzondere symbolische verbinding lijken te hebben.

In mijn werk vergelijk ik de kracht van de mens vaak met een auto. De ene auto heeft veel pit. De andere wat minder. De ene auto kan ontzettend hard rijden. De ander heeft een maximum dat wat lager ligt. Sommige auto’s staan bol van de extra’s; allerlei snufjes en luxe handigheidjes. Andere auto’s zijn vooral degelijk of heel betrouwbaar, ook in de winter.
Zo kan ik de vergelijking nog wat langer maken, echter u begrijpt het principe. Het mooie van bijna alle auto’s is dat ze u van A naar B brengen.
Het enige lastige is dat er soms iets aan de auto mankeert. Net als aan uw lichaam of geest.
Bij de auto probeert u ongemakken te voorkomen door deze regelmatig een ‘autobeurt’ te geven, om zo ongemakken op te sporen voordat ze u overvallen.
Een goede zaak.

Mensen vergeten soms dat de menselijke geest op eenzelfde wijze werkt.
We leren gedurende ons leven wat mensen van ons verwachten en leren hiernaar te handelen. Vooral onze kindertijd staat bol van de levenslessen. ‘Je mag niet dit en moet wel dat. Je moet lief zijn, helpen, niet liegen, etc.‘
Onze overtuigingen, gevormd in deze periode van ons leven, zijn sterk en hebben vaak rechtstreeks invloed gehad op ons ‘óverleven’. Hoe konden wij ons aanpassen? Wanneer werden we geliefd? Op welke wijze konden we kritiek vermijden? Onze levenslessen hebben ons een beeld gegeven van hoe de wereld werkt. Het heeft de bril waardoor we kijken, gekleurd. We leren van onze ouders of wij waardevol zijn, de moeite waard zijn. Of we van onszelf mogen houden of dat wij onszelf moeten afwijzen omdat we niet aan hun beelden voldoen.
(of om in de vergelijking te blijven: We hebben geleerd te houden van een bepaald soort auto. We hebben de overtuiging meegekregen dat een auto vooral deugdelijk en betrouwbaar moet zijn, of juist erg hard moet kunnen rijden en vele luxe snufjes moet bezitten (extra talenten, bijzonderheden).

Of je hebt geleerd dat een auto vooral uniek en snel moet zijn, netjes moet zijn, groot moet zijn etc etc. we hebben geleerd dat we de auto iedere week moeten stofzuigen, of juist niet. Dat we de auto moeten onderhouden of juist niet. Wij hebben kortom geleerd waar we van moeten houden en wat we moeten afwijzen, en hoe we ons moeten gedragen)

Soms dienen de oude overtuigingen ons niet meer (Iemand die geleerd heeft dat alles ‘groot, duur en bijzonder’ moet. Leert dat dit niet bij haar past, dat zij zichzelf voorbijloopt in het kader deze doelstellingen te behalen. Om dit te wijzigen wil zij leren houden van klein en praktisch, in plaats van groot en duur. Of een geheel ander voorbeeld wanneer wij misbruikt zijn in onze jeugd, of wanneer wij op een andere manier hebben geleerd niet van onszelf te mogen houden leren wij dat we willen leren van onszelf te houden omdat dat beter voelt en gezonder is. De auto die we eerst niet goed verzorgden wordt dan op een gegeven moment beter onderhouden).

Van tijd tot tijd heeft onze geest dus een onderhoudsbeurt nodig. Om oude niet functionele overtuigingen buiten boord te gooien en nieuwe functionelere overtuigingen binnenboord te halen.

Op een dergelijk moment zouden we kunnen kijken of onze oude overtuigingen ons nog wel dienen. Soms is iets wat je als kind geloofde (bijv. mensen laten mij toch maar in de steek) niet meer ‘waar’ wanneer je ouder wordt. Of je WILT niet meer dat deze waar zijn, alleen weet je niet hoe je het kunt veranderen. Je weet slechts dat je je ongelukkig voelt in de situatie waarin je je nu bevindt.

In mijn beleving is veranderen onderdeel van het leven en helpt het u om veranderingen te verwelkomen en verandering met behulp van de volgende stappen te doorlopen: Inzicht, verwerking en verandering. U krijgt eerst inzicht in wat u wilt veranderen, door uw ongelukkige gevoel of fysieke klacht te analyseren en te doorgronden. Vervolgens gaat u leren waar deze door ontstaan is en kunt u al dan niet met een (zelfhulp) techniek, deze oude situaties verwerken.
Uiteindelijk gaat u uw overtuigingen en gedachten veranderen waarop ook uw gedrag zal veranderen en u bent vervolgens in staat aan te trekken wat wel goed voor u is.

Vooraf aan het moment van inzicht is er vaak onrust. Een soort voorbode. Een ongelukkig gevoel, een lichte ontevredenheid of gewoonweg een alles verterende irritatie die u maar niet op kunt lossen. Nog voor het moment van inzicht kunt u gaan merken dat u wat gaat mankeren. U bent zich op dat moment vaak nog niet bewust van het feit dat uw geest een onderhoudsbeurt nodig heeft. U voelt zich wellicht wat ontstemd, ontevreden of soms zelfs boos of verdrietig maar u kunt uw vinger er niet achter krijgen.

Lastig maar waar; een dergelijk ongemak groeit vaak totdat u er niet meer omheen kunt kijken; totdat u ziek, somber of depressief wordt. OF totdat uw auto iets gaat mankeren.

‘Totdat mijn auto iets gaat mankeren?’ zult u zich afvragen; ‘wat is dit nu weer? Ze sprak toch over onze psyche… wat heeft mijn auto hier mee te maken’
Dat zal ik u toelichten. Net als kleine ongelukjes in en rond het huis (zoals van de trap vallen, dat zegt: ‘kijk uit je gaat te ver, waar moet je over nadenken? Wat moet anders in je leven’, heeft de auto veel te zeggen over uw welzijn.

Wanneer mensen het gevoel hebben ‘niet verder te kunnen’ hebben zij vaak letterlijk autopech. Of wanneer zij echt ergens mee moeten stoppen, wanneer zij niet meer verder kunnen ‘kunnen zij gestopt worden door een auto-ongeluk of een andere vorm van ernstige pech’.
Toen ik in mijn leven nogal doordraafde in mijn werkzaamheden, kreeg ik een aantal kleine waarschuwinkjes, zoals wat kleine aanrijdinkjes, (ahum.)
Op een gegeven moment, toen de auto niet meer wilde remmen, begon ik ineens te beseffen dat het leven mij weer een van zijn aanwijzingen gaf. ‘ik was niet meer te stoppen, had geen rem en draafde door’.
Die maand gaf ik niet alleen mijn auto een onderhoudsbeurt maar ook mijn geest. Ik ging eens grondig met mijzelf aan de slag en zette mijn prioriteiten op een rij. Op deze wijze liep enige tijd later én mijn auto weer prima, én zat ikzelf ook lekkerder in mijn vel.

En dat alles door een teken van mijn auto…

Een cliënte van mij vertelde mij op een dag: ‘ik wordt belemmerd, ik heb geen overzicht’. Toen ik haar na onze sessie gedag zei en haar uitzwaaide toen zij weg reed in haar auto, zag ik een enorme barst in haar voorruit. Deze leek naar mij te knipogen… als of hij wilde zeggen… ‘Dat weet ik allang, alleen ze luisterde eerst nog niet’.

Weer een andere cliënt had een auto die niet goed startte. Dat vertelde hij mij toen hij een half uur te laat mijn praktijk binnen stapte. Hij kon er niks aan doen… ‘de auto wilde gewoon niet starten’. Met een enigszins ondeugende stem vroeg ik hem even later vanuit de keuken of hij het wellicht lastig vond om dingen ‘op te starten’ in zijn leven. Als het eenmaal liep oké, maar om te beginnen… Hij antwoordde bevestigend, hij vond het moeilijk nieuwe projecten te beginnen, dat was ook een van de zaken waar hij mij over wilde spreken. Hij meende dat ik mijn ‘zeer’ helderziende blik op hem had geworpen… Terwijl ik thee zette, verbaasde ik hem door te zeggen ‘nee hoor dat heeft je auto mij zojuist verteld’. Ik kon hem bijna zien denken: ‘kan zij óók al communiceren met auto’s???’

U ziet: het gaat op voor snelheid, de ene mens heeft nu eenmaal meer de vaart erin dan de ander.
Voor tijd: De ene mens is een vroeg bloeier, de ander een laatbloeier.
Voor energie: De ene heeft een overvloed aan energie, de ander heeft te weinig.
Als waarschuwing of tip: Mensen gaan te ver, botsen, tanken te weinig, hebben een olielek (energielek).
Als inzicht: mensen hebben vette voorruiten, een kapotte rem. Etc.
Wanneer u de taal van de auto leert te begrijpen ziet u dat daar het leven u wederom een symbool heeft aangereikt om meer inzicht te verkrijgen in uw leven…! Mooi nietwaar?! Niet alleen uw lichaam maar ook uw omgeving en dus ook uw auto draagt vele signalen aan… u hoeft er alleen maar open voor te staan en uw intuïtie te gebruiken om de hint te interpreteren.

En nu we het toch over auto’s hebben! Vandaag reed ik op een rotonde in Maassluis en mijn jongste zoon zei. ‘ik zag daar iets wegvliegen mama’ en ik antwoord afwezig ‘ogh ja schat, leuk hoor’.
Even later stond ik bij het stoplicht en een meneer stopte zijn busje naast mijn auto en draaide zijn raampje open. Hij zei: ‘u verloor zojuist uw wieldop, mevrouw’. Ik bedankte hem hartelijk en keerde bij de eerstvolgende mogelijkheid om. Ik parkeerde mijn auto op de rotonde naast de plantenbak. Net wanneer ik uitstapte stopte er een politiewagen naast mijn auto, (natuurlijk hoort het bij mijn karma om niet ‘iets verbodens’ te kunnen doen, zonder dat dat wordt opgemerkt! De agent vroeg mij vriendelijk: ‘wat ik dacht, daar te gaan doen?’
Ik probeerde het de goede man zorgvuldig uit te leggen en speurde ondertussen in het rond op zoek naar het ‘zoekgeraakte onderdeel’. Onderwijl nam een ander deel van mij vriendelijk afscheid van de nu begripvolle agent. Mijn moederlijke kant hield met een ‘ander’ oog zicht op mijn bloedjes van kinderen die netjes in de auto wachtten.

Het had natuurlijk heel anders kunnen lopen en in mijn fantasie zag ik drie kleintjes in plaats van braaf en zwetend in de auto, al rollend en spelend de rotonde op zijn kop zetten). Nog voor mijn fantasie werkelijkheid kon worden diende mijn innerlijke stem zich aan. Net op het moment dat ik probeerde over te steken en tegelijkertijd een langsrazende auto probeerde te ontwijken, hoorde ik in mijn hoofd: ‘welk onderdeel van jezelf is kwijt?’

Ik keek in het rond, probeerde nog meer auto’s te ontwijken, ‘Echt!’ riep ik haar in gedachten toe ‘sterven voor een wieldop lijkt me geen goed plan!, nu even niet’
Ik keek onverhoopt naar mijn auto. En zag dat doordat de wieldop ontbrak, het wiel zelf een soort ‘bloot’ uiterlijk had gekregen, ’bloot’ maar dan met heel veel zwarte smeervlekken.
En weer diende mijn innerlijke stem zich aan: ‘wat dien je te onderzoeken? Wat dient er te worden blootgelegd?’ ‘Wat is er verborgen onder de ‘dop’?’

Ik zuchtte maar even diep en liep nog een rondje, hoe moeilijk kon het zijn? Zoiets moest je toch zó kunnen vinden?! Mopperde ik in mijzelf. Een ander deel van mij vond het een prachtig avontuur. Zo vaak drentelde ik niet over een rotonde temidden van het rondrazende verkeer.

‘De spanning is toch ook wel weer een prachtige onderbreking van de dag!’ zo zong mijn innerlijke, nu stoere, duiveltje. En net terwijl ik zo ongeveer de hele rotonde had afgespeurd, met gevaar voor eigen leven, zag ik daar plotseling iets blinken. (nu ja blinken… hoe lang geleden had de auto een schoonmaakbeurt gehad?) Daar lag de wieldop.
Op nog geen vijf meter van mijn auto af! ‘het antwoord is dichterbij dan je denkt!’ hoor ik mijn innerlijke stem toevoegen…
Ik antwoord ‘ik dacht dat je altijd stil moest worden om jou te horen! Innerlijke wijsheid, meditatie en dergelijke…’
Het wordt direct stil van binnen door mijn brutale woorden. Direct voeg ik er verontschuldigend aan toe ‘ik vind het wel fijn dat je dat doet hoor! Op deze manier wordt iedere ervaring een verrassing! Wat brengt vandaag aan mij, en jij, mijn innerlijke stem helpt mij wijsheid te ontdekken in ieder moment!’

Het klaart direct op van binnen… Liefdevol hoor ik mijn innerlijke stem zeggen. ‘Nu je de dop gevonden hebt… hoef je wellicht niet alles wat onder de dop zit schoon te maken. Sommige dingen zijn prima zoals ze zijn! Zelfs de smeer dient zijn doel. Smeer is niet noodzakelijk smerig.’

En in gedachten voelde ik mij gesteund en gedragen… zoals u merkt, ik ben nooit alleen!
Terwijl ik de wieldop in de auto slingerde keek ik nog even rond over de rotonde. Een heel avontuur, zo’n rotonde.

Warm en zweterig bespringen mijn kinderen ondertussen in de auto hun nieuwe speeltje; ‘de wieldop’. Het is heel interessant, zo’n verloren wieldop, dat willen zij nader onderzoeken! Na wat heen en weer getrek (van mij! Van mij!) en geroep hebben zij binnen de kortste keren allemaal zwarte vingers en roep ik het uit: ‘nu allemaal los! Het is mama’s wieldop!’. (had tien jaar geleden nooit gedacht dat ik het nog eens uit zou roepen om een wieldop, maar ja…)

Nietsvermoedend kijk ik vervolgens in de achteruitkijkspiegel. Ja hoor, helder zicht! Zowel voor als achter, geen vuiltje aan de lucht en ik kan direct invoegen! Fijn!
Alleen zie ik ineens mijn eigen gezicht terugkijken. Welke is opgefleurd door zwarte strepen… mijn haar valt weer eens in pieken voor mijn ogen en vanaf de achterbank kijken drie paar snoezige snoetjes mij aan. Hun gezichtjes en handjes onder het smeer…
‘Nu ja’ denk ik opgewekt bij mijzelf ‘smeer is niet noodzakelijk smerig…’ Ik voeg in, en we rijden opgewekt naar huis!