Komkommer en kwel

Een mens die zoveel doet wordt op enig moment in zijn leven overstelpt.
Ik zat aan mijn bureau en durfde niet op te kijken. Na het eten had ik de kinderen naar bed gebracht en was direct aan het werk gegaan. Mijn moeder zou het schaamrood de kaken kleuren als zij mijn huis op dit moment zou betreden. Her en der lagen papieren, een half opgegeten koekje en zelfs een verloren sok.
Ja, het huishouden is inderdaad niet mijn sterkte eigenschap.

Ik moest nog enkele zaken op mijn computer nakijken en besefte dat het al veel te laat was daarvoor.  Verslavingsgetrouw zette ik mij er toch toe nog even verder te werken. Mijn werk is naast praktisch ook vooral een passie en dat is een gevaarlijke combinatie!

Ik lees in mijn mail dat er bij mijn column in Santé een nieuwe foto wordt geplaatst. (Mijn menselijke zelf had zoveel kritiek te verduren gehad op deze foto dat ik vanuit ijdelheid besloten had dit zelf te vragen aan Santé. Familie en zelfs cliënten hadden mij na het lezen van de column gemaild en aangegeven dat ik er ‘raar’ opstond.. En eigenlijk was ik het nogal met hen eens, alleen waren mijn persoonlijk commentaren minder vriendelijk van aard.
Met enige vrees, want mijn ijdelheid is niet iets waar ik erg trots op ben,  mailde ik hen vriendelijk de vraag of dat de foto niet te wijzigen zou zijn. Daar ‘iedereen’ deze vreselijk leek te vinden.
Gelukkig waren zij gevoelig voor mijn smeekbede en willen zij mij laten kiezen uit twee andere foto’s. Met enig afgrijzen bekijk ik mijn wallen, onderkin en rare neus. Maar besluit niet te mopperen. Ze zijn al veel beter dan de andere foto’s!)

Na tot laat te hebben doorgewerkt besluit ik tegen tweeën toch maar naar bed te gaan.
De andere ochtend krijg ik een mailtje van Paravisie. Bij een actie zal er een piepklein fotootje van mij geplaatst worden. Wat leuk!
Enthousiast klik ik op de foto. En wederom wordt mijn afgrijzen gewekt. Niet alleen lijkt mijn neus uitvergroot te zijn op de eerste foto, maar op de tweede foto lijken mijn borsten wel twee cupmaten te zijn gegroeid, het is alsof ik ze met mijn armen ondersteun om mijn rug te ontlasten. (Mijn innerlijke stem slaakt een kreet van verbazing om mijn aardse kritieken… Zij begint haar suggestie ‘ware schoonheid zit…’ en ik mopper terug ‘Ja, ja ik weet het een spiritueel mens… uiterlijk en innerlijk…’)

Met hernieuwde assertiviteit besluit ik een poging te wagen om ook de paravisie te verleiden tot het plaatsen van een minder afgrijselijke foto. Onderwijl telefonerend met mijn afspraak die de weg naar mijn huis niet weet te vinden, doorzoek ik op mijn computer naar geschikte foto’s. Helaas kan ik niks geschikts vinden…
Was ik vandaag kritischer dan anders? Ben ik aan het zeuren. Is het lichtje dat altijd zo fier van binnen brandt per ongeluk gedoofd toen ik vanochtend stond te douchen?

Ik besluit het te laten rusten. Ik mail nog even snel een vriendin en mijn allerliefste moeder voor advies. Met de vragen: ‘Wat ben ik? Te kritisch? Assertief? Of gewoonweg niet leuk op een foto te krijgen?’
Ik druk iets te gehaast op ‘verzenden’. Nog voor ik kan kijken of dit is gelukt, gaat de bel. Mijn cliënt is gearriveerd.

Na het gesprek stuif ik direct weer in de richting van mijn computer. Ik stap en struikel onderwijl over allerlei vreemde voorwerpen; Een half playmobiel poppetje, een autootje, een pen, een plukje haren van de kat en uiteindelijk het snoer waaraan ik mijn mobieltje aan het opladen ben. Ik zie het beeld van mijn moeders rode wangen weer te voorschijn komen en druk het koppig weg… Ik ben geen goede huisvrouw. Ik heb andere kwaliteiten, probeer ik mijzelf te overtuigen.

Eigenlijk had ik al in de auto moeten zitten. Ik had het gesprek veel te lang laten duren.. Tijds bewust als ik niet ben was het gesprek van 1,5 ineens 2,5 uur geworden. Hij blij… ik een beetje gestressed.

Snel kijk ik in mijn mailbox. Nog geen bericht terug van Paravisie. Wel zie ik dat zowel moederlief als vriendin mijn beleving ondersteunen. ‘Je ziet er vreselijk uit!’. In plaats van mijn neus noemt de een mijn ‘wallen’. En in plaats van de borsten noemt de ander ‘mijn afgezakte schouders en vermoeide blik’.
En bedankt! Met hernieuwd enthousiasme besluit ik nogmaals naar paravisie te mailen; ‘écht liever niet die foto’s, ze zijn vreselijk!’ (‘ja ja’ zeg ik inwendig tegen mijn innerlijke stem… ‘uiterlijk ís ook niet belangrijk… ik maak me er ook niet druk om… het is gewoon… ik weet het ook niet! Laat me nou maar…!’  Sipjes trekt mijn innerlijke stem zich terug. Schuldgevoel bekruipt me wederom. Voel me ineens het minst verlichte mens op aarde!)
16 mails, 150 kopieën van de nieuwe flyers later krijg ik een mailtje …de foto’s worden aangepast.. Het was kennelijk wel ‘erg gewichtig’ voor me mailt paravisie terug…
Nu kruipt bij mij het schaamrood op de wangen…

Die avond komt wordt een nieuwe aflevering van ‘hetzesdezintuig, plaats delict’ getoond op RTL4.
Ik zie mijzelf in beeld komen. Met trillende handen als een soort bezetene een foto betastend. Gekromd lopend door regen en wind. Make-up doorgelopen, een opgetrokken bopvenlip en mijn haren zo erg in mijn gezicht waaiend dat Beau mij zelfs vraagt wat ‘de voor-‘ en wat ‘de achterkant’ is…

Ineens begin ik hardop te lachen… Waar maak ik me eigenlijk druk om…!

Onderkin, neus, wallen of niet… wat ik doe en vertel… daar draait het om…
(‘Gelukkig, ze is ontwaakt!’ verzucht mijn innerlijke stem…)

Ik krijg het direct warmer… en ik voel het weer… het vlammetje in mijn binnenste is weer ontstoken!