‘Medium’ staat op. Dat is een televisieserie die ik leuk vind. Een vriend van mij en ik werken ondertussen zij aan zij achter de computer. De websites moeten worden aangepast en hij helpt me daarbij. Ondertussen naar Medium kijken doorbreekt het saaie werk.

‘Ik denk dat die donkerharige man het heeft gedaan’. Zegt hij. En hij kijkt mij schuin aan.

‘Nee hoor’ zeg ik overtuigd onderwijl geconcentreerd verder typend. ‘Het is die vrouw en zij geeft die donkerharige man de schuld van die eerste twee moorden. Hij heeft wel die andere twee vermoord’.

Die vriend kijkt mij hoofdschuddend aan. ‘Hoe weet je dat nu weer! Hij staat pas twee minuten op!’

Ik probeer mysterieus te glimlachen. Echter mij kennende geeft mijn scheve grijns mijn gezicht eerder een vreemd bizarre uitdrukking, dan mysterieus.

‘Waarom vraag ik dat eigenlijk nog!’ roept hij hoofdschuddend uit.

Toch kijkt hij verrast op als even later blijkt dat de vrouw inderdaad de schuldige is. ‘Ik had het kunnen weten’, mompelt hij.

We kijken vervolgens een oude aflevering van Derik Ogilvi via uitzending gemist. Ogilvi is op bezoek bij een vrouw die problemen heeft met haar kindje. Ik kijk even op van mijn computerwerk. Kijk naar de vrouw en geef aan: ‘Zij is vroeger misbruikt’. De vriend kijkt me aan. ‘hoe weet jij…ach… laat ook maar’. Ik vertel hem enkele details en vijf minuten later verteld de vrouw op televisie hetzelfde verhaal.

We horen plotseling een sms-geluidje. De telefoon van de vriend gaat af. ‘dat is je ex’ vertel ik hem terloops en ik tik vrolijk verder. Hij glimlacht. ‘Nee hoor daar heb ik al heel l…’ en hij ziet op het display de naam van zijn ex staan.

‘Sorry’ zeg ik en ik probeer een glimlach te verbergen.

Soms helpt het gedachteloze werk achter de computer mij om mij onbewust af te stemmen op mijn omgeving. Volgens mij vind mijn geest het anders zo saai dat hij automatisch een andere bezigheid zoekt om zich mee te vermaken. Dit terwijl een ander deel geconcentreerd het ‘hersenloze’ werk doet.

Vriend M. vertrekt die avond laat nog naar een afspraak en belt mij even later op. ‘Ik ben nu in Delft, wil je me helpen? Welke kant moet ik op rijden voor een vrij parkeerplekje?’

‘Naar rechts. Rij maar naar rechts’. Geef ik spontaan aan.

‘Bingo!’ roept hij blij. En we zeggen weer gedag.

De andere dag rijd ik naar het winkelcentrum. Ik moet even snel boodschappen doen en ‘weet’ ineens waar een parkeerplek vrij zal komen. Ik rijd mijn auto de straat in en zie daar net iemand weg rijden. Gelukkig…, mijn zesde zintuig werkt nog steeds!

Een vriendin belt mij vervolgens op terwijl ik door de winkel loop. ‘Ik zou nog even wachten. Ik denk dat je kater a.s. weekend wel weer aan komt lopen’ Geef ik haar aan. ‘Je zou dus nog geen flyers ophangen?’vraagt zij. ‘Nee, gewoon nog even wachten. Hij is op voorjaarsjacht geweest en komt in het weekend terug’.

In de winkel kom ik vervolgens een oude buurvrouw tegen, ik heb haar al zo’n zes jaar niet gezien! Ik denk gedachteloos aan mijn boodschappenlijstje en flap er spontaan uit ‘hoe is het met je knie?’.

Zij zegt ‘niet zo goed, maar hoe weet je dat?’. Ineens kom ik weer bij mijn positieven en ik verzin ter plekke (ja ik schaam mij diep… maar het scheelt een hoop uitlegwerk): ‘oh ik dacht dat ik je zag trekken met je been’. De buurvrouw was tevreden, en na wat koetjes en kalfjes gaan we ieder ons weegs.

Die avond ga ik uit eten bij de chinees. Mijn hele lijf zegt ‘nee’ tegen het eten. Tegen wil en dank neem ik een hapje. Het smaakt me totaal niet. Ik eet niet meer en krijg ondanks het vele commentaar van mijn tafelgezelschap geen hap door mijn keel.

De andere dag hoor ik dat het hele gezelschap die avond en nacht ontzettend aan de diaree is gegaan! Ik vind het vervelend voor hen maar ben blij dat het mij bespaard is gebleven.

De maandag daarop komt Art van de Paravisie een interview afnemen van mijn familie en mij. Hij vraagt: ‘Waaraan merk je nu eigenlijk dat je paranormaal begaafd bent?’

Net op dat moment rinkelt mijn tlefoon. Ik excuseer mij dit telefoontje is van mijn vriendin, en volgens afspraak laat ik die niet doorlopen. Ik loop even weg. Zij verteld mij enthousiast, dat haar kater op zondag weer aan is komen lopen. Alles was goed met hem! ‘Wat fijn!’ Roep ik uit. Ik vraag haar of ik haar die avond even terug kan bellen…

Eenmaal terug bij de journalist vraag ik hem: ‘wat vroeg je ook al weer?’ Hij vraagt opnieuw: ‘Waaraan merk je nu eigenlijk dat je paranormaal begaafd bent?’

‘Ik heb geen idee!’ antwoord ik na enig nadenken: ‘ik voel me gewoon heel normaal!, af en toe merk ik alleen aan de kleine dingetjes dat ik soms een ingeving krijg die dan klopt!’