Iedereen heeft een dubbel leven. Een leven dat zich uiterlijk afspeelt en een innerlijk leven. Voor de een gaat het uiterlijke leven over werk en carrière en gaat het innerlijke leven over de nieuwe auto of de nieuwe vloerbedekking.

Daarnaast hebben we vele andere combinaties van uiterlijkheden en innerlijkheden. Zoals succesvol aan de buitenkant met pijn aan de binnenzijde. Of zelfverzekerdheid aan de buitenkant, onzekerheid aan de binnenkant. Zakelijk en assertief aan de buitenkant, onderdanig aan de binnenzijde.

In mijn wereld zie ik veel van dat soort tegenstrijdigheden. Toen zojuist de sluier van het dagelijkse leven van mij af gleed zag ik ineens als van een afstand bekeken, dat grote mensen feitelijk grote kinderen zijn. Als kind speel je, ben je lief, ben je ondeugend, ongeremd, je verbergt je streken of biecht ze eerlijk op.

In de grote mensen wereld doen we dat nog steeds, alleen worden er nu grote mensen dingen uitgehaald, verborgen of opgebiecht. Ik zie, nu de sluier van mijn denken even is opgelost, ineens heel duidelijk dat grote mensen hun eigen weg proberen te belopen, soms proberen eigen ervaringen op te doen of deze veilig te stellen door te liegen etc.

Ik zie ons mensen ineens als opgroeiende wezens, nog ver onderontwikkeld gezien onze potentie. We leren door vallen en opstaan. We keren huiswaarts door te leren,  door inzichten te verkrijgen en door emotioneel bewust te worden…

De rust die ik mijzelf op dit moment toesta zorgt ervoor dat mijn bewustzijn zich kan verruimen. De engte van hard werken, gefocussed zijn is lekker, het is veilig, het is weg van het gevoel. De weg hieruit is die van de rust is die van het innerlijk stil zijn, niet moeten, maar zijn. Vanuit dit ‘zijn’ ontstaat ruimte. Ruimte om innerlijk en uiterlijk met elkaar te verbinden.

Ik heb vandaag even geprobeerd te ‘zijn’, op mijn manier. De beloning is het oplossen van de sluier. Ik zie ineens dat alle mensen soms sluipen als dieven in de nacht. Als kinderen op avontuur. Het is niet goed te praten, echter nu ik hun en mijn ontwikkeling zie snap ik dat we nog zoveel moeten groeien. Alsof we werkelijk niet weten waar we mee bezig zijn.

We doen ons aan de buitenzijde zo slim en ontwikkeld voor. Terwijl we aan onze binnenzijde nog steeds hunkeren, naar wat voor ons dan ook maar belangrijk is: een huis, een partner, een nieuwe auto, een wonder, een inzicht…Terwijl het daar vanzelfsprekend niet om gaat.

Openheid is inderdaad een groot geschenk… Het perspectief verschuift en ik voel waar mededogen opkomen voor iedereen die zoekende is, incluis mijzelf. Zoekende naar een balans tussen innerlijke wereld en uiterlijke wereld.

In de uiterlijke wereld moeten we bestaan om onze innerlijke wereld voeding te geven.
Voeding welke noodzakelijk is voor onze groei.

Wanneer ons bewustzijn verruimd ten aanzien van onze ziel kunnen we wellicht contact maken met ons doel op deze aarde. Het doel dat gelegen ligt in het samengaan van innerlijkheden en uiterlijkheden, op dat het middel niet meer het doel heiligt. Doch dat het middel het doel wordt. (een wordt met).