Het was op een zaterdagavond. Ik besloot vroeg naar bed te gaan. Ik voelde me wat ongemakkelijk in mijn eigen huis. Ik controleerde drie maal mijn sloten en liep een beetje doelloos rond… Ik had het idee nog van alles te moeten doen maar wist in het geheel niet wat.

Zoals gewoonlijk struikelde ik drie keer over mijn eigen voeten voordat ik bij de trap was. Een teken dat ik echt moe was.

Toen ik de trap opliep voelde ik mij omhoog geduwd. Alsof er dwang achter zat. Ik voelde me nóg ongemakkelijker worden. Ergens klopte iets niet…
Ik weet mijn ongemak echter aan mijn griepje. Bovenaan de trap gekomen werd ik echter moe. Héél erg moe alsof al het leven uit mij wegliep. Duizelig liep ik de douche binnen. Wat was er nu aan de hand? Ik voelde me raar, niet mezelf… Zou dat, dat griepje zijn, of was er meer aan de hand?

Ineens hoor ik een stem zeggen… ‘Je moet mijn moeder vertellen dat het goed met me is’.
En ineens viel alles op zijn plek!

Door mijn griepje ben ik kwetsbaarder dan normaal. En ik besefte ineens dat een geest de kans had gezien zich met mijn lichaam te verbinden. Normaal ben ik daar erg alert op. En ergens wist ik dat er iets niet klopte! Maar toch, door de griep, de drukte… en ja hoor… een stem.

Gelukkig behoort de stem aan een heel vriendelijk persoon. Eigenlijk nog een vrij jonge man en ik herkende zijn gezicht direct.
Eerder die avond wilde ik mij concentreren op zijn foto. Hij is al zo’n 6 maanden vermist en zijn moeder had mij de vraag gesteld of ik wellicht kon helpen duidelijkheid te brengen in de zaak.
Ik besloot dit deze avond uit te stellen omdat ik mij zo grieperig voelde.
En nu ik bijna bij mijn bed was aangeland, kreeg ik onverwacht toch nog contact met hem.

Griep of geen griep, ik besloot hem niet weg te sturen. Ik legde hem uit dat ik mij niet zo lekker voelde en gaf aan dat ik wel kort wilde horen wat er was gebeurt. Ik beloofde hem mij op een later tijdstip dieper te concentreren en dan meer aandacht aan hem te schenken.

Hij toonde mij beelden van zijn appartement en van een overmeestering door twee mannen. Ik kreeg het er koud van. Ik zag hoe ze hem vermoorden en zijn lichaam in water achterlieten. Het waren twee donkerharige mannen.

Ik kreeg het er koud van en hoorde hem zeggen ‘in de Maas’.
Direct verspreidde kippenvel zich over mijn armen, benen, rug en kruin. Ik stelde hem gerust. ‘Ik heb je gehoord. Het spijt me voor je. Je lijkt me een goede jongen’. Hij glimlacht en toont me beelden van uitgaan en ‘stappen’. Ik geef aan dat ik daar niks mis mee vind. ‘Drugs gebruik?’ vraagt hij. En ik geef eerlijk aan ’tja ik doe het zelf niet, alleen er zijn er velen die het wel doen. Ik heb er geen oordeel over’. Hij lijkt gerustgesteld. Hij ziet dat ik oprecht ben.

Hij trekt zich iets terug en ik maak van deze gelegenheid gebruik om aan te geven dat het wellicht beter is om nu te stoppen. Het is inmiddels half twee ’s nachts en morgen om zes uur ’s morgens staan mijn kinderen weer blij en uitgerust voor een slaperige en sacherijnige moeder met slaaptekort. We nemen dus afscheid.

Hij zegt heel vriendelijk gedag en ik voel hoe onze energieën losraken. We nemen afscheid en geven aan elkaar snel weer te spreken.

De dagen hierop voel ik zijn aanwezigheid af en aan in mijn huis. Ik vraag mij af of ik dat wel prettig vind. Ik voel namelijk ook zijn onrust. En wanneer ik mij met hem verbind verlies ik een beetje mijn veilige gevoel in huis.
Het was dus alsof hij is overmeesterd in zijn huis. En dat gevoel draagt hij een beetje aan mij over. Steeds wanneer ik mijn deur open voor een vriend of buur voel ik een aarzeling, die niet de mijne is. Een soort angst die ik al in mijn kindertijd achter me heb gelaten. Ik herken deze angst als ‘niet van mij’. Toch beïnvloed het me een beetje. Dan maar ’s avonds weer de klink op de deur!
Ik ben gewend gevoelens van anderen te herkennen en te transformeren. Echter ik vind het zelf ongemakkelijk wanneer mijn eigen gevoelens er op deze manier ongevraagd door beïnvloed worden. Toch voel ik dat het nodig is, ik denk dat ik hem kan helpen deze emoties en gevoelens los te laten. En dus geef ik er dit maal een beetje aan toe, zodat ook hij er los van kan komen.

Enkele dagen daarna vertel ik zijn moeder van mijn beelden. Helaas heb ik dus geen goed nieuws voor haar. Haar verdriet maakt dat ik me rot voel. Soms heb ik geen beter nieuws en realiseer ik mij dat ik geen hoop kan bieden.

Het enige wat mij troost is dat ik de laatste wens van haar zoon volg en haar probeer rust te geven door te vertellen dat hij dood is. Hopelijk kan haar rouw nu beginnen.

Zijn lichaam is nog niet gevonden echter op de een of andere wijze heb ik het gevoel dat, dat wel zal gebeuren. Hopelijk zal zijn moeder dan meer rust kennen.
Haar zoon is bezorgd om haar welzijn. Haar lichaam vertoont klachten, haar spanning zorgt voor slapeloosheid. Het is een regelrechte ramp, een verschrikkelijke pijn om je geliefde kind op deze manier te verliezen. Een verdwijning met een open eind. Het onrecht en de onzinnigheid maakt de pijn regelrecht ondraaglijk.

‘Hou vol mam… ik kom terug…Ik ben er…’ hoor ik hem nog zacht zeggen voordat hij verdwijnt.
Ik zie hoe hij nu los is gekomen van het ongemakkelijke gevoel, ook bij mij is dit verdwenen. Als medium help je soms op verschillende manieren die niet altijd even tastbaar zijn. Hij kan verder… en ik ook…