Veel mensen raken als kind beschadigd en hebben hierdoor op volwassen leeftijd een pijnplek in hun emotionele identiteit. Het kan zijn dat een deel van henzelf niet is ontwikkeld. Het kan ook zijn dat zij een gebrek aan eigenwaarde ervaren. Ogenschijnlijk zelfverzekerd zijn maar ondertussen veel pijn en afhankelijkheid door en bij anderen ervaren.

Monica was zo’n vrouw. Zij was ernstig mishandeld en verwaarloosd als kind. Zodanig dat zij in een sessie waarbij ik haar vroeg zichzelf als kind te beschrijven, zij dit gevoelloos deed zonder mededogen voor het kleine meisje wat zij was. Ik vroeg haar een situatie te beschrijven van haar als klein meisje, hoe haar vader haar mishandelde hoe haar moeder haar voor gek zette in de winkel waar klanten bij waren.

Zij beschreef deze pijnlijke momenten en ervoer met behulp van de techniek EMDR haar diepere emoties van dat moment. Ik wilde haar helpen zichzelf te helen en vroeg haar -in een van onze sessies- met haar volwassen gedaante vanuit het nu, naar het kind dat zij was toe te gaan om haar te helpen en haar bij te staan in wat zij nodig had.

Monica wist heel goed te benoemen dat zij als kind liefde, geborgenheid en veiligheid nodig had.
Toen ik haar vroeg ‘wat zou je nu doen wanneer je het kindje dat jij was zou kunnen helpen vanuit het nu?’… reageerde zij verward: ‘Geen idee’. Toen ik vroeg; ‘wat zou het kindje doen?’ Gaf zij aan;  ‘ze strekt haar armpjes naar mij uit…’

Toch kon zij gen stap toe zetten naar het kind wat zij was geweest. Zij kon zich er niet toe zetten.

Toen ik haar vroeg wat zou je doen wanneer je je vader nu tegen het kindje tekeer zou zien gaan…Regeerde zij met: ‘oh ze moet er maar aan wennen… het leven is hard…’

Pijn sneed als een mes door mijn ziel… Dit was het overlevingsmechanisme waar ik mee sprak. Zelfs nu nog was Monica bang om te vertrouwen. Bang om te geloven dat zij haar pijn en eenzaamheid zou kunnen genezen.

En ineens zie ik haar kleine puppy in beeld verschijnen. De pup die zij net een aantal weken geleden in huis heeft genomen. Een pup zonder socialisatie en met pijn in zijn verleden.

En ik doe onverwacht wat mijn hart mij ingeeft. Ik geef haar aan dat er naast haar kleine ik. Naast het kleine meisje van toen een puppy verschijnt… En ik vraag haar tegen de pup te schreeuwen. ‘zeg hem maar dat het een stomme pup is die niks kan… die nog niet eens zindelijk is. Zeg hem maar dat hij stom is en tot niets in staat…’

Verschrikt kijkt zij op… ‘nee dat wil ik niet’

Ik vraag haar… ‘je doet het wel met jezelf’
En ineens springen de tranen haar in de ogen… ‘je hebt gelijk…’

Datgene wat haar vader haar aandeed deed zij nu zichzelf aan. Zij kon zichzelf niet troosten. Vond dat zij alles aan moest kunnen. En vond dat zij het niet waard was om gesteund en geliefd te worden. Pas toen ik haar kwetsbare puppy inbracht besefte zij dat zij met een kwetsbaar wezentje nooit onvoorzichtig wilde omgaan. Pas toen realiseerde zij haar eigen kwetsbaarheid…

Haar pub, beschadigd en verwaarloosd had bij haar een goed thuis gevonden.

En hij zou haar helpen de weg naar zichzelf terug te vinden door te fungeren als een spiegel…