Puffend zit ik in mijn auto.

Mijn zoon is zijn gymspullen vergeten en in een uitzonderlijk drukke dag moet ik dus nog een ritje richting school maken. Mijn gevoel voor mijn lieve oudste zoon maakt dat ik hem niet in zijn ondergoed wil laten gymen, dus zet ik mijn verbijsterend slechte humeur opzij om aan mijn verplichtingen als moeder te voldoen.

(Natuurlijk moet dit ritje plaatsvinden net nu ik ook nog twee belangrijke zendingen verwacht van de TNT, een vriendin moet bellen, mijn website moet bijwerken en niet in de minste plaats, mijn huis moet schoonmaken. Dit daar mijn witte trap een vrijwillige verzamelplaats voor stof lijkt te worden.)

Ik presteer het om te bedenken dat ik ook nog een paar boodschappen moet halen. En dit alles binnen de tien minuten moet proppen die mij ter beschikking staan. Mij voor deze onmogelijke taak stellende rijd ik rechtstreeks …..’de val van god’ in.

Terwijl ik diep inadem voel ik mijzelf opstijgen. Mijzelf bekijken van een afstandje. Mijn haren in de knot waarvan ik altijd zei dat ik hem nooit zou dragen… Blozende wangen… haastend en nét iets te veel gas gevend op de provinciale weg.

En dan… lijkt de tijd te vertragen terwijl ik van steeds grotere hoogte inzie dat tijd niet bestaat, en alle mensen één zijn. God daagt mij uit. Te zien door de realiteit heen. Te zien wat is belangrijk en wat niet. Te zien en niet te oordelen. God geeft mij een les… ‘geduld’ lijkt hij te zeggen..’ is een schone zaak’.

Met een klap schiet ik naar beneden rechtstreeks mijn puffende lijf in. Mijn inzichten integrerend in een tekort schietend menselijk systeem. De draden van dit prachtige inzicht lijken in het schelle zonlicht op te lossen terwijl mijn ongeduldige lichaam zich in bochten wringt om een piepklein wagentje te passeren waarin een heel oud mannetje dapper zijn best doet het gaspedaal te vinden. Het lukt me niet, ik zit in de val… de val van God…

Mijn innerlijke stem doet nog een poging mij bij mijn verbijsterende inzichten te houden…

‘alle mensen zijn één, geen oordeel, alles is goed in mijn wereld. Ook al heb ik nu weinig tijd, ik accepteer alles…diep en compleet’

Ik schurk met mijn schouders alsof ik de innerlijke stem tot zwijgen wil brengen. Mijn bovenlip krult gemeenlijk iets op terwijl ik de oude man voor mij mompelend aanmoedig om toch vooral zijn gas in te drukken. Inmiddels rijden we 40 waar we 80 mogen…

Toch knap dat hij precies de helft weet te rijden…

Hoor ik mijn innerlijke stem bemoedigend spreken. De stem breekt vervolgens af als een oude grammofoonplaat wanneer ik mijn eigen stem hoor schreeuwen ‘RECHTS hij zit RECHTS, daar moet je duwen, NEE niet die. Dat is de rem…!!!’

De oude man doet nog enkele verwoede pogingen om zijn inmiddels afgeslagen autootje weer aan de praat te krijgen. Hoe krijg ik het voor elkaar om mij in deze situatie te manouvreren!

Eenmaal geaccepteerd dat ik het niet voor het zeggen heb geef ik me over aan deze interventie. Ik laat mijn dwangmatige gedachten aan snelheid, boodschappen en de tijd los en probeer me te focussen op het voorjaarszonnetje…

Direct dient mijn innerlijke stem zich weer aan…

Het is toch mooi dat we allen samen zijn. Om iedere dag weer opnieuw te beginnen. Oude keuzes los te laten en nieuwe te maken…

Ieder verdriet, iedere pijn heeft een kans om los gelaten te worden.

Mijn gedachten gaan plotseling uit naar een vermiste vrouw genaamd; Joanne Noordink. Al twee dagen ben ik intensief met haar bezig. Ik droom over haar, zie haar gezicht steeds voor me en krijg informatie door over wat er met haar gebeurt is.

Waar is ze?. Ik zie haar boosheid en haar verdriet.

De beelden komen weer in mij op. Wederom vraag ik mij af… klopt het wat ik zie in mijn visioenen? En weer krijg ik kippenvel op mijn armen. De bevestiging.

Mijn innerlijke stem geeft mij een nieuw inzicht:

Wat is de tijd, wat is een doos met dingen ten opzichte van het leven van deze mooie jonge vrouw. Die op haar 27^e spoorloos lijkt te zijn verdwenen.

Ik voel haar energie… en wilde dat ik meer kon doen. Sommige mensen kruipen letterlijk en figuurlijk onder je huid… Normaal gesproken sluit ik me daar voor af. Echter nu geef ik haar nog enkele dagen om bij me te zijn. Wanneer zij meer informatie heeft…sta ik daar voor open. In mijn gedachten reik ik naar haar. Lieve Joanne rust zacht…voor nu ben ik bij je.

Deze wisseling in mijn emoties heeft mijn stemming veranderd. Alle dingen die belangrijk leken vandaag, zijn teruggekeerd tot hun normale perspectief.

Mijn gehaast, mijn gedrevenheid, mijn gemopper op die dappere oude man die ondanks zijn leeftijd het lef had, in zijn autootje te stappen… Dit alles valt ineens op zijn plek.

Mijn zoon, eerst de gewraakte oorzaak van mijn haast, ben ik ineens dankbaar voor zijn onachtzaamheid. Hierdoor moest ik loskomen uit mijn dag, mijn stemming, ik zie de dingen weer zoals ze in mijn werkelijkheid zijn…

Op de achtergrond kweelt innerlijk een zachte stem…

Alles is goed in mijn wereld…

Met een lichte glimlach parkeer ik mijn auto voor de deur van het winkelcentrum. Mijn hand leg ik op mijn schouder alsof ik een kleine engel bedank voor de inzichten van dat moment.

Ik open de auto deur en ren het winkelcentrum in…

Mijn menselijke zelf besefte ineens dat ik mijn jas vergeten ben…