Kinderen zijn net bloedzuigers.  Zuigend zuigen ze je leeg totdat er niks anders overblijft dan een uitgedroogd karkas. Met deze woorden val ik uitgeput in slaap. mijn karkas voelde leeg aan. Mijn botten oud.

“stil zijn anders moet je naar je eigen bed’ brom ik sacherijnig tegen mijn jongste wanneer hij midden in de nacht bij mij in bed kruipt. Toch weer vergeten zijn kooitje op slot te doen, bedenk ik mij ineens gemeenlijk.
Mijn jongste weet in zijn slaap zo te draaien dat ik bijna mijn eigen bed uit val. In een armetierige poging van goed moederschap tracht ik enige tijd op het randje van mijn bed weer in slaap te komen. Deze poging faalt jammerlijk wanneer hij om onwaarschijnlijke redenen zijn lijfje alsnog tegen mij aan perst.
Met een grom geef ik hem een duw naar achteren en draai mijn lijf een kwartslag.
En daar begint het weer. Het tikken. Zijn been tikt, denk ik. Hij tikt met zijn been zijn been. Mijn hart gaat sneller, ik moet slapen IK KAN NIET SLAPEN, roepen mijn gedachten. IK KAN ER NIET TEGEN. Het getik het maakt me gek!

‘Het is niet erg’‘  zegt het engeltje op mijn schouders: ’Hij slaapt hij kan er niks aan doen’ . Ik probeer het te geloven. Ik doe echt mijn best te geloven dat de klauwtjes die in mijn rug prikken, liefdevolle slapende handjes zijn. Ik probeer de teennageltjes die langs mijn kuit schrapen aan te zien voor schattige lieve voetjes..

En vervolgens hoor ik zijn ademhaling veranderen. Van diep en rustig naar raspende snufjes.
‘Hij is gewoon verkouden’ zegt het engeltje. ‘Hij kan er niks aan doen!’

‘Maak dat de kat wijs!’ schreeuwt ineens het duiveltje terug, hij klinkt nog erger dan mijn gedachten!!
‘Tergdwerg!’ denk ik vinnig, ‘zijn getik en geschraap maken me gek!’

Het snotterige gesnuf, verandert in zacht geneuri en het getik veranderd in geduw. ‘Zei het toch!’ sneert het duiveltje ‘hij is wakker, hij doet het express!’. Ik spring uit mijn vel en grijp mijn kind vast in een houdgreep. ‘STIL liggen!!!’ fluister ik dringend. Ik wil ook de andere twee niet wakker maken! Dan heb ik helemaal geen leven meer!
‘Ja mama’, zegt hij met een onschuldig hoog stemmetje en hij stopt zijn duimpje in zijn mond.

Zijn tongetje lijkt in het licht van de maan aan het puntje gespleten. Of verbeeld ik mij dat maar…? Ik wijt de beelden aan slaapgebrek.
Opeens ‘mama? ‘

‘JAaahaaa’ blaf ik terug. ‘Mama er zit een spin boven het bed.’  ‘En hij heeft vijf poten’.

Ja ja denk ik bij mezelf, nog een poging om mij van mijn zo verdiende slaap af te houden.
Een spin met vijf poten, dat bestaat niet eens! Hij wil mij gewoon pesten, gek maken. Hij is gekomen om mij mijn slaap te ontnemen zodat ik half psychotisch zal geloven dat er inderdaad spinnen rondlopen met vijf poten! Mijn tergdwerg heeft mij overdag nog niet genoeg leeggezogen, nu begint hij ook al ’s nachts!! Het zal hem niet lukken. Met een zware ademhaling en wild kloppend hart van boosheid en stress, houd ik mij slapende voor mijn aandringende zoon.

“Maahaam” zeurt hij
“ja!” blaf ik
‘ik ben bang!’ zijn stemmetje klinkt warempel echt bang denk ik bij mijzelf. ‘wat een acteur!’ schreeuwt direct hierop het duiveltje in mijn hoofd! Ik schuif mijn mededogen opzij. Inderdaad hij doet vast alsof!
‘Als je bang bent ga je maar naar je eigen bed!’, zeg ik daarom vals.

Hij kruipt direct naar achteren en ik hoor hem al schuifelend terugkeren naar zijn eigen kamer. Opgelucht zucht ik diep. Eindelijk weer slapen… ‘opgeruimd staat netjes‘, zucht de duivel op mijn schouder.

‘Arme jongen, nu is hij helemaal alleen, wat een moeder!’ zucht het engeltje.

En net wanneer ik zacht weg glij in een diepe slaap, voel ik gekriebel over mijn wang! Oh nee niet weer. ‘Ga weg! Laat me slapen!’ roep ik.
Het gekriebel houdt aan. ‘Hou ermee op!’ roep ik naar mijn jongste, die, zo denk ik, weer is teruggekeerd om mij weer te pesten.

‘Wat is er mam!’ Roept hij  onschuldig terug vanaf zijn kamertje…beneden!’
Geschokt sper ik mijn ogen wijd open… en net op dat moment zie langzaam vijf poten  boven de bolling van mijn wang uitkomen. Ik slaak een harde gil…

Waarop mijn jongste roept!
“Stil, mam, ik kan niet slapen!…’