Deze week had ik een consult met een man die zware lasten draagt. Hij is zijn vader verloren, deze had zelfmoord gepleegd toen hij nog maar een kleine jongen was. Hij heeft zijn zusters mede helpen opvoeden, daar hij de oudste was. Hij leeft met een spierziekte die tot zijn dood zou kunnen leiden, en zijn vrouw ligt in een verzorgingstehuis met een onoperabele hersentumor.

Deze man heeft veel pijn geleden in zijn leven. Leefde met de onzekerheid van een dodelijke ziekte die nog steeds als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt en hij verzorgde zijn ernstig zieke vrouw.

Zijn vragen: Hoe moet hij verder? Kan ik hem helpen? Wat kan hij doen?

Hij was zijn vertrouwen in een hogere bedoeling kwijt.

Hoewel mijn menselijke hart ineenkromp voor al zijn pijn. Stelde ik mij open en ontving een boodschap.

Er werd aangegeven dat de eigen ziekte van de man  pas op hoge leeftijd tot uiting zou komen. Daarnaast werd niet zozeer ingegaan op de bedoelingen van het lijden, er werden handreikingen gegeven om hiermee om te gaan.

De man deed zijn uiterste best om het goede te doen. Voor zijn vrouw. Hij zorgde, masseerde haar benen, voerde haar, hield haar gezelschap en meer. Ook al kon zijn vrouw niet meer praten, noch bewegen, hij was er iedere dag weer opnieuw voor haar.

Toch voelde de man zich afgesneden van zijn intuïtie. Kon niet goed bij zijn gevoel.

Ik zag het bovenstaande in beelden voor mijn geestoog verschijnen. Tegelijkertijd voelde ik een enorme knoop op mijn maag. De man was boos, heel erg boos… Alles was hem afgenomen, zijn gehele leven stond in dienst van anderen en het enige wat hij overhield was dood, pijn en ellende. Hij voelde zich angstig, verdrietig en in de steek gelaten. En toch vond hij dat hij ervoor moest kiezen om door te gaan. Om de pijn, de boosheid en het verdriet te negeren en liefdevol en zacht door te gaan.

Deze volslagen tegenstrijdigheid zag ik in zijn energie en vormden diverse blokkades. Het vertrouwen was weg alsmede de verbinding met de aarde.

Vanaf dat ogenblik begon ik de stemmen te horen die mij de boodschap doorgaven:

Het leven wordt geleefd door emoties. Als het ware vormen de emoties een caleidoscoop van kleuren door welke we het leven beleven. We kunnen een vorm kiezen van waaruit we leven. Toch is de emotie het enige waardóór we het leven beleven.
We hebben verschillende emoties waarlangs we leven. Zij vloeien langs elkaar, en door elkaar heen. Zoals de kleuren gezamenlijk weer andere kleuren vormen, vormen de emoties ook kleuren tezamen. Samen vloeien zij voort. Zoals je van boosheid naar verdriet kan gaan en van verdriet naar geluk.
Alle emoties dienen geleefd te worden. Wanneer men zich afsluit van de ene emotie sluit men uiteindelijk ook de toegang tot andere emoties af. Samen komen zij tot leven en vormen de vele kleuren die het leven in zich draagt.
Boosheid kan een opstap zijn om daadkracht neer te zetten. Boosheid kan een stuwende kracht zijn een overlevingskracht, maar ook een kracht om voor iemand op te komen.
Verdriet kan helpen los te laten, kan reinigen, zuiveren en ontladen. Geluk kan energie opwekken, een lach kan energie doen bruisen, ontwapenen, contact maken en zo verder.
De ene emotie is verbonden met de andere emotie. Pas wanneer men alle kleuren tot zich door laat dringen ziet met de ware schoonheid van het leven.
Het leven dat als een caleidoscoop voorbijtrekt.

Ik zag vervolgens beelden waarin werd getoond dat de man zijn verdriet en boosheid mocht uiten naar zijn zieke vrouw. En doordat hij met haar zijn emoties zou delen zou zij groeien. Doordat hij haar vroeg hem te steunen ook al was zij ziek, gaf hij haar kracht. De kracht om in ziekte sterk te mogen zijn. Hij zou zijn eigen kracht hervinden door te zijn gevoelens te erkennen en er woorden aan te geven. De opluchting zou hem bevrijden van zijn blokkades.

Het delen zou hen beiden doen groeien.

Op zijn beurt zou hij door het ontladen en delen van zijn verdriet beter vanuit zijn liefde kunnen zorgen voor zijn zieke vrouw en kon hij sterk zijn op de momenten waarin dat nodig was.

Delen, uiten, boos worden, verdrietig worden zijn alleen oprechte middelen om te communiceren. Alle andere taal is ruis. En werkt verwarrend.

Echte oprechte emoties zijn niet kwetsend maar verhelderend…Het brengt mensen dichter bij elkaar.