Heel soms lukt het om intens diep en direct contact te krijgen met en overledene.  Dit vaak pas, wanneer er een noodzaak is, onopgeloste vragen, dringende redenen. Dit was zo’n moment…

Die dag, terwijl ik uitleg aan mijn cliënten dat het soms niet lukt om goed contact te leggen met een overleden persoon, dat zij zich hierop moeten voorbereiden. Zie ik steeds vanuit mijn ooghoek een vrouw. Zij is wat nerveus en verwonderd kijk ik opzij, terwijl ik ondertussen doe alsof ik mijn microfoontje bevestig aan mijn shirt. In gedachten vraag ik haar of zij de persoon is voor wie mijn cliënten zijn gekomen…
Zij knikt en pakt haar ketting beet. Een ketting waarvan ik besef dat zij deze niet meer bezit. Wij communiceren nu als eenheid. Terwijl ik dieper in trance geraak wordt ons contact duidelijker.
Ineens zie ik beelden van een kind, een meisje. Zij springt en hinkt doet een spel op school. Zij lijkt een jaar of acht. Na schooltijd blijft zij hangen, zij wil niet naar huis. Zij loopt zoals altijd op woensdag langs de kerk. Hij staat haar al op te wachten. Zij lopen zwijgend naar de kleine  ruimte achter het altaar. Dit is het moment dat de priester haar apart neemt. Hoewel zij het niet wil, blijft zij toch. Hij is vriendelijk voor haar, luistert naar haar. Zegt dat ze waardevol is. Terwijl hij haar even later misbruikt en haar verteld dat ze zal branden in de hel wanneer ze spreekt.

Mijn buik krampt samen. Van deze beelden.

Weer zie ik een flits, ik besluit me mee te laten voeren op het geen zij mij in beelden, woorden en gevoelens verteld. Weer zie ik het kleine meisje, een jaar of negen dit maal. Zij speelt met haar broer. Alhoewel ’speelt’. Hij draait door en slaat haar op haar hoofd met een stok. Als ze wil huilen pakt hij haar bij de keel, zegt haar te zwijgen. Hij sluit haar op in de kelder… Ze is bang maar durft geen geluid te maken. Het duurt lang voordat zij gevonden wordt.

Geestelijke pijn, veel geestelijke pijn… vertelt zij mij en in gedachten neemt zij mij mee in een leven vol pijn. Meer beelden volgen. Mijn lichaam verkrampt steeds meer. Hoe kan iemand dit alles verdragen… Agressie binnen haar gezin, een alcoholische moeder en de enige persoon tot wie zij zich wendde misbruikte haar!

Hoe ben je gestorven? Vraag ik haar.
Zij voert mij mee langs het misbruik, het vertrouwen dat beschaamd was… zij neemt mij mee langs haar gezin, haar gevoelsmatige falen. Haar ideeën over haar zelf, die verwrongen zijn. Alsof ze het nooit goed kan doen. Er was iets mis met haar. Zo voelde zij zich. Besmeurd en beschaamd dat zij zo stuk was dat ze niet alleen mensen uitlokte om haar te slaan, maar dat zij zelfs een priester van God zover had gekregen om zijn geloften te vergeten… Pas nu ze gestorven was kwam zij erachter dat ook haar vriendinnetjes door hem misbruikt waren… ‘Waren zij dan allen slecht?’ Vraag ik haar. Ze schud van nee.

Zij verteld verder. Zij was niet lief genoeg, zo vond zij zelf, voor haar kinderen. Zij deed het niet goed genoeg. Terwijl haar man haar steeds bevestigde, ‘je doet het heel goed, kan niet beter!’ Zij hoorde het niet. Alleen het negatieve kwam binnen. Het was alsof zij verkeerd geprogrammeerd was. En hoe ze het ook probeerde ze kreeg het niet meer recht.

Zij voelde zich keer op keer falen. Het was allemaal haar schuld. Het misbruik uit haar verleden, de dader nooit gepakt, haar falende moederschap, zij was ervan overtuigd dat zij  iedereen problemen bezorgde. En dat deed pijn. Heel veel pijn… Zij kon er maar beter niet meer zijn…
Zij zocht hulp en kreeg medicijnen. Het maakte haar wazig.. alsof ze er al een beetje niet meer was… Ze was er wel maar toch ook niet… verder voelde zij nog steeds die alles verterende pijn. Het gemis, het falen, de angsten, de pijnen, de herinneringen. Dit alles knaagde aan haar, als een kankergezwel dat aan een lichaam knaagt…

‘Begijp je mijn pijn?’ Vroeg zij mij. ‘Ik heb mijn dochter geconfronteerd met mijn buien van depressie, met mijn pijn. Het is een wonder dat, mijn meisje nog overeind staat. Ik heb het niet goed gedaan, maar realiseer me nu dat ik wel degelijk een goede moeder heb geprobeert te zijn. Ik heb wel degelijk mijn best gedaan. Alleen mijn hoofd was overschaduwd door wolken uit mijn verleden. En mijn zicht werd belemmerd door schuldgevoelens en angsten en depressie.’

Toen mijn kinderen uit huis gingen, was het alsof de reden van mijn knokken ophielden te bestaan. Nu mocht ik doen wat ik al zo lang wilde… Ik hoefde de pijn niet meer te voelen… Mijn onzichtbare geestelijke kanker hoefde ik niet meer te dragen.

‘Ik had mijn plichten vervuld. Ik had er al zo lang naar verlangd maar het uitgesteld totdat mijn kinderen op zichzelf konden leven… Nu waren ze groter… nu kon het.. ik besloot een poging te waren, het mislukte, na deze pogingen kwamen er meer…
Er was niemand die mij hielp afscheid te nemen van het leven… Terwijl de pijn ondraaglijk was!’

‘Het was te erg. Mijn pijn was niet te verdragen…  Voor iemand met uiterst pijnlijke kanker of een andere ziekte bestaat er euthanasie. Voor mij bestond er niets. Mijn kanker was immers niet zichtbaar. Echter mijn kanker was geestelijk en hij vrat zich een weg door mijn geest en door mijn ziel… En er was niks wat ik ertegen kon doen…’

‘Ik kon niet eens mijzelf doden. Zelfs daarin faalde ik. Zelfs de dood lachte mij uit!’

‘Totdat het me eindelijk lukte. Met behulp van die vriendelijke plastic zak en mijn reservebeetje pillen, mocht ik eindelijk vrij en werd ik verlost van die ondraaglijke pijnen…
En eindelijk, éindelijk, heb ik geen pijn meer…’

‘Het doet zeer om te zien hoe mijn dochter lijdt, onder het feit dat ik niet kon blijven. Dat het onverdraaglijk voor mij was…heeft zij nooit kunnen begrijpen. Ik kon het haar niet duidelijk maken.
Ondanks haar steun en vele pogingen mij te helpen en er voor mij te zijn, kon ik het niet…

Het is alsof iemand mij vroeg ondraaglijk pijnlijke gezwellen zonder pijnbestrijding te laten groeien. En in een derhelijke situatie maakt het uiteindelijk niet uit wat iemand zegt, er is alleen maar pijn. De pijn is alles overheersend.
Hoewel ik weet dat ik ziek was, geestelijk ziek, maakt het dat mij niet makkelijker om te zien hoe zeer mijn dochter lijdt onder mijn keuzes.
Ik heb haar pijn gedaan door niet te kunnen blijven en door haar te belasten met mijn angsten… en dat spijt mij…
En ik heb ook mijn zoons en man gekwetst en dat spijt mij… ik begrijp alles nu beter en voor mij is alles lichter.. Alleen ik zie nu in, dat zij nog hun weg te gaan hebben en dat ik hen nu niet meer bij kan staan, alleen nog maar vanuit mijn geest…

Lieve zonen, lieve dochter… lieve, lieve man… ik ben bij jullie.. ik kon niet meer… weet dat als het anders was geweest, ik anders had gehandeld. Ik heb jullie geen pijn willen doen.

Jullie zijn sterk en komen er wel… Ik ben dankbaar voor het feit dat ik mijn kinderen heb kunnen beschermen tegen de gruwelijkheden die mij zijn aangedaan…

Dit is wat een lieve moeder mij vertelde, nadat zij zelfmoord had gepleegd…